فنجان بهانه است

                                                                             باز هم یک شعر قدیمی

تنها نشسته ام همه باورم سیاه

یک عمر خاطرات و هوای سرم سیاه

فنجان بهانه ایست کسی توی قهوه نیست

فال من و نگاه من و باورم سیاه

در گیر و دار پنجره ای پلک می زنم

حجمی نشسته از همه ی پیکرم سیاه

یک میز خودنویس و شعوری که درد داشت

من شاعرم نوشته من دفترم سیاه

ای وای زنگ در که رسیده به خانه ام؟

دیوار و سقف و پنجره و سر درم سیاه

آمد کسی که هست همه باورش سپید

مثل پرنده پر زد و بال و پرش سپید

برق از سرم پریده و هی پلک می زنم

او شاعر من است قلم جوهرش سپید

گفتم بگو که شب به کجا ختم می شود

چشمش اشاره ای زد و گفت آخرش سپید

یک میز خود نویش و شعوری سپید شد

من شاعرم نوشته ی من دفترم سپید